abiekt.blogspot.com
Szymanowski. Muzyka jako autobiografia
2010-07-23 21:00
Są takie książki, o których informacji nie znajdziecie na gejowskich stronach. To niestety dość często dotyczy książek trudniejszych, nawet jeśli odkrywają one przed nami całe pokłady wiedzy o czyjejś homoseksualności. Taką książką jest tytułowa praca Bartosza Dąbrowskiego wydana przez słowo/obraz terytoria. To dociekliwa analiza tego jak w muzyce Szymanowskiego przejawiała się jego odmienność. Nie czyta się tego łatwo, ale sposób w jaki połączył autor listy Szymanowskiego z analizą muzykologa, do tego dodając ujęcie psychoanalityczne (brak i przemilczenie jako figury skrywanych pragnień, czy transpozycja pożądania heteroseksualnego na homoseksualne) jest brawurowy. Najbardziej dla mnie odkrywcza część to przypomnienie, że obok św. Sebastiana "gejowska" ikonografia ma jeszcze jednego - ciekawszego - bohatera - Kaina. Jego obraz jest dla Fernandeza (Le Rapt de Ganymede), jak pisze Dąbrowski: alegorią odrzucenia homoseksualisty przez rodzinę i przyjaciół, i zarazem jego utożsamienia z depresyjną pozycją społecznego wyrzutka, pełnego poczucia winy i wyrzutów sumienia przestępcy, która skrywa "kryminalny" sekret własnej natury.
Książka nie jest nastawiona na plotkarstwo, brakuje w niej nawet trochę samej biografii Szymanowskiego - to minus dla osób, które nic o niej nie wiedzą - ale wiedza, którą znalazł autor w muzyce Szymanowskiego to kolejne odkrywanie białych kart "naszej" historii. Dlatego zachęcam do czytania :) A na koniec Kain w kilku redakcjach - Flandrin, Gloeden i D'Agata:
http://abiekt.blogspot.com/2010/07/szymanowski-muzyka-jako-autobiografia.html